İntihar yazısı değil bu, korkak bir insanım ben canım da tatlıdır kıyamam kendime ama birisi vursa fena olmazdı. Bu blogu açarken arkadaşımla aklımıza ne eserse girip yazalım kimse kim olduğumuzu bilmesin demiştik. Zaten gözüken hepi topu dört izleyici var, onlar da benim hakkımda bir gram fazla şey öğrenmek için yanıp tutuşmuyorlardır. Ama dediğim gibi, aklıma esti, yazmak istedim yazıyorum. Ctrl+W güzel bir kısayoldur ilgilenmeyenlere.
Bir vakıf üniversitesinde bilgisayar mühendisliği okuyorum. Bilgisayarlarla aram çok iyi diye bu mesleği yapmak istemiştim, keşke ne olduğunu nasıl olduğunu daha fazla araştırıp yazılsaydım. Dördüncü senem ve ikinci sınıfım.
Hem mühendis olmak istiyorum hem tembelim aynı anda olmuyor neredeyse her dersimi üçüncü alışımda geçiyorum. Okula gidip gelmek aynı dersleri üst üste almak benim için hiç sorun değil gerçekten. Ama vakıf üniversitesi oluşu, yemesi içmesi, ulaşımı derken binlerce lirayı heba ediyorlar üzerime. Karşılığını veremiyorum diye üzülüyorum, veremeyeceğimi düşündükçe çıldıracak gibi oluyorum.
Söz konusu para olunca kara delik gibiyim, emdikçe emiyorum bende bir değişme olmuyor. Tamam insanlara saygılı birisiyim, düzgün konuşmaya çalışırım herkesle. Ev işlerine yardım ederim, daha doğrusu edebildiğim her yardımı her durumda ederim. Ama bu değil ki mevzu. İyi bir öğrenci değilim. Yolun tam ortasında olmak sıkıntı verici, başta olsan dön geri, sonda olsan ha gayret biraz daha ileri. Karanlığın içindeyim ne yöne tutmam gerek feneri ?
Kendim karşılıyor olsaydım şu dakikada bırakırdım üniversiteyi, ama böyle olmuyor. Belki kendileri kaydımı alırlar ders bırakırsam. Bir Nisan'da sınav var, çözemediğim soruya mod medyan denerim, çözdüklerimle de devlette bir yere girer mezun olmam heralde. Ya da askere gideyim belki şehit düşerim. Çevre yolundan cennete. Yeşil tabelalar falan.
CK
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder